เมื่อคนเมืองหันไปใช้ชีวิตพอเพียง แนวพึ่งตนเอง

ผมเองก็พูดได้เต็มปากว่าเป็นคนเมือง 100% ถ้ามองจากประสบการณ์ของคนที่เปลี่ยนจากชีวิตคนเมืองมาทำเกษตรแนวพึ่งตนเอง รวมถึงการได้พบเห็นผู้คนมากมายที่เริ่มเบื่อชีวิตคนเมืองหันไปอยู่ในสวนตามต่างจังหวัดมากขึ้น  ผมพบว่าตัวผมเองในช่วงแรกและคนเมืองที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเหล่านั้นไม่ได้ล้มเหลวเพราะขาดความรู้ แต่ล้มเหลวเพราะวิธีคิดที่ติดมาจากชีวิตเมือง ซึ่งชาวเมืองมีแนวคิดที่แตกต่างออกไปอย่างมากกับแนวคิดแบบพึ่งตนเอง ได้แก่

พังเพราะคิดแบบผู้บริโภค ไม่ใช้ทักษะของผู้ผลิต

คนเมืองคุ้นเคยกับการมีเงินแล้วซื้อทุกอย่างได้ เช่น

• อาหารสัตว์หมด ก็ซื้อ
• หญ้ารก ก็จ้างตัด
• ใช้เงินทำอะไรก็ได้ ที่ทำให้สะดวกและสบายขึ้น

เมื่อใช้เงินแก้ปัญหาและซื้อความสะดวกสบาย ไม่ช้าเงินเก็บก็หมด ถ้าเงินใหม่ไม่มีเข้ามาเติมโครงการในฝันก็จะเริ่มสะดุด แต่คนเกษตรแนวพึ่งตนเอง กลับคิดตรงกันข้ามว่า จะผลิตสิ่งหนึ่งเพื่อต่อยอดอีกสิ่งหนึ่งได้อย่างไร

ง่ายๆ คนใช้เงินซื้ออาหารสัตว์ที่แพงขึ้นก็ได้แค่บ่น หรือหนักหน่อยก็ถึงขั้นถอดใจทีหลังเพราะลงทุนและขาดทุน แต่ชาวฟาร์มคนที่สำเร็จจริงๆ เขาวางแผนปลูกหญ้าก่อนที่จะเลี้ยงสัตว์ด้วยซ้ำ ดังนั้นอาหารสัตว์จะถูกจะแพงก็ไม่กระทบกับต้นทุนใดๆ ในฟาร์มอีกแล้ว 

อดทนรอไม่เป็น ต้องเห็นผลไวๆ

ชีวิตคนเมืองถูกฝึกให้รอได้ไม่นาน ทำงานก็ต้องเร่งให้ไว สั่งอาหารมากินรอนานก็ไม่ได้ 
สั่งซื้อของ 1 วันก็ต้องส่งมาให้ถึง เรียนรู้อะไรแล้วอยากเก่งทันที แต่ธรรมชาติของชาวฟาร์มและการใช้ชีวิตกับธรรมชาติไม่ได้ทำงานแข่งกับเวลาแบบนั้น

• ปลูกผักต้องรอ
• ฟักไข่ต้องรอ
• เลี้ยงสัตว์ต้องรอ

เมื่อทุกอย่างต้องรอ และใช้เวลาค่อนข้างนานแถมยังแค่เพียงเริ่มเห็นผลทีละนิดทีละหน่อย หลายคนเลิกก่อนถึงจุดที่เริ่มเห็นผลเพราะมันไม่ทันใจ

เริ่มจากของใหญ่เกินไป และลงทุนเกินตัว

คนเมืองจำนวนมากเริ่มด้วย ซื้อที่ดิน , สร้างโรงเรือน , ลงทุนอุปกรณ์จำนวนมาก ทั้งที่ยังไม่มีประสบการณ์จริงอย่างเพียงพอ สุดท้ายเงินหมดก่อนทักษะจริงๆ จะมาถึง 

แต่ในทางกลับกัน คนที่อยู่รอดจนประสบความสำเร็จ มักเริ่มจาก ผักไม่กี่แปลง สัตว์เลี้ยงไม่กี่ตัว กับโรงเรือนเล็กๆ เรียนรู้ชำนาญแล้วก็ค่อยขยายด้วยทักษะและประสบการณ์ที่เพิ่มพูน

พึ่งเงินมากกว่าสร้างระบบ ให้พึ่งพาตนเองได้จริง

เมื่อมีปัญหา คนเมืองมักแก้ด้วยการซื้อและจ้าง แต่คนเกษตรแนวพึ่งตนเองต้องป้องกันและแก้ไขด้วยการสร้างระบบขึ้นมา เช่น

• ปลูกแหนแดงแทนซื้ออาหารบางส่วน
• ผลิตลูกนกกระทาโดยการฟักเองแทนซื้อใหม่เข้ามา
• เก็บเมล็ดพันธุ์ และเลือกที่จะพัฒนาเองให้ดีขึ้น แทนที่จะต้องซื้อใหม่ทุกฤดู

การพึ่งตนเองไม่ได้แปลว่า “ไม่ซื้ออะไรเลย”

หลายคนเข้าใจผิด พอทำไม่ได้ 100% ก็คิดว่าล้มเหลว ทั้งที่ความจริงแล้ว การพึ่งตนเองคือ

• ลดรายจ่ายให้มากขึ้น
• ลดการพึ่งพาปัจจัยภายนอก
• สร้างความมั่นคงทางอาหาร

ไม่ใช่การตัดขาดจากโลกภายนอก

ขาดผู้ที่มีความรู้มีประสบการณ์จริง เป็นครูที่ปรึกษา

สมัยก่อนคนชนบทมี พ่อแม่ปู่ย่าตายายสอน เรียนรู้จากเพื่อนบ้านสอน สอนให้เห็นโดยการลงมือทำจริงๆ แต่คนเมืองแค่เพียงเรียนรู้โดยการดูจากคลิปสั้นๆ เห็นแค่เพียงตอนที่สำเร็จ แต่ไม่เคยเห็นขั้นตอนที่ผิดพลาดพร้อมวิธีป้องกันและการแก้ปัญหาจริง จึงเจอปัญหาแบบเดิมๆ ซ้ำซาก

ทำฟาร์มแนวพึ่งตนเอง ให้ประสบความสำเร็จ

ถึงแม้จะเป็นคนเมืองที่หันไปใช้ชีวิตเกษตรพอเพียงแนวพึ่งตนเอง ที่ทำไม่สำเร็จส่วนใหญ่ไม่ได้เพราะขาดความรู้ แต่พังเพราะแพ้ความคาดหวังของตัวเอง

เกษตรแนวพึ่งตนเองไม่ใช่การทำฟาร์มให้ใหญ่ที่สุด แต่มันคือการสร้างระบบที่ค่อยๆ ทำให้ทุกอย่างเกื้อกูลและสมดุลกัน

• มีอาหารกินเองมากขึ้น
• มีรายจ่ายน้อยลง
• มีรายได้เสริมเพิ่มขึ้น
• และมีความมั่นคงมากขึ้นทุกปี

คนที่ประสบความสำเร็จ จึงมักไม่ได้เริ่มจากคนที่มีความรู้มากที่สุด หรือมีเงินมากที่สุด แต่เริ่มจากการยอมรับว่า “วันนี้ยังทำไม่ได้ทั้งหมด แต่จะทำให้ดีขึ้นกว่าวันที่ผ่านมา”

แนวคิดแบบนี้เองที่จะทำให้หลายคนจากชีวิตเมือง กลายเป็นคนทำเกษตรพึ่งตนเองได้อย่างยั่งยืนในที่สุด

สำหรับคนที่มีแนวคิดหรือไอเดียอยากลงมือทำด้วยตนเองแบบจริงจัง แต่ยังไม่มีความพร้อมโดยเฉพาะด้านทุนทรัพย์ เรามีพื้นที่แปลงทดลองให้ไปใช้ชีวิตจริงในรูปแบบที่ฝันไว้ ด้วยการลงทุนแค่เวลา แรงงาน มันสมองและสองมือ โดยไม่ต้องเสี่ยงกับเงินทุนก้อนใหญ่ 

ถ้าคุณตัดสินใจจริงจังและมีความกล้ามากพอก็ลองติดต่อมาได้ครับที่โทร. 0846259929